Góry jesienią

W listopadzie przed trzema laty, kiedy wylegliśmy na bieszczadzkie szlaki w liczbie dwóch autokarów mogłem mówić o sobie jako co półroczny ich bywalec. Dziś ta statystyka nieco spadła, więcej jest za to czasu na sentyment do wypraw już odbytych, które w swej wartości przywiodły znajomości trwające kolejne lata.

Pomysł na trekking

w wyjątkowej ferii barw nieodłącznie kojarzy się z Bieszczadami, nie dziwi więc fakt, dzięki któremu trasa do Chatki Puchatka jest wyróżniana w zestawieniach tych najbardziej urokliwych pomysłów na wędrówkę.

Klasyka, czyli Osadzki Wierch prowadzi następującą trasą: komoot.com/tour/20638839 My zaś, w pierwszy dzień swojej wędrówki, korzystając z pogody rozszerzamy nieco swój plan – startując z Ustrzyk Górnych i idąc w kierunku Wielkie Rawki przecieramy niebieski szlak przez 3h 30min. wędrówkowej przyjemności.
Na szczycie Wielkiej Rawki zmieniamy szlak na żółty, którym idziemy aż do Małej Rawki, gdzie czeka nas kolejna zmiana koloru szlaku – na zielony. W tym miejscu, obierając zły kierunek – o co nietrudno, bo dwie odnogi idą w podobnym kierunku – ominą nas naleśniki i zostaniemy na noc w lesie, co nie jest najszczęśliwszym scenariuszem 🙂 My z Połoniny Caryńskiej schodzimy na Przysłup Caryński gdzie, za rajdową relacją:

Nic nie szkodzi, że w schronisku
Człowiek leży na człowieku
Integracja ponad wszystko
Nie ma tutaj przecież grzechu.

Spędzając wieczór zrównywany czasowo z upływającym, krótkim dniem, przy gwarze pełnym wrażeń z rasy oraz dźwiękach gitary, wiem, że kolejnego dnia będzie czekało mnie przedostanie się w Beskid Niski, gdzie z grupą pretendującą do tytułu przewodnika kontynuować miałem swój kurs.

Aparat został w rękach Marysi i Marcina. Patrząc na wykonane zdjęcia, zastanawiać się można, czy nie byliśmy już nieco spóźnieni na barwy przygotowywane corocznie przez jesień. Myślę sobie, że to, co najcenniejsze, czyli górski spokój można było nietrudno poczuć zamarudzając nieco z tyłu, za grupą. Jesienią góry pozostają najszczersze, parafrazując kawałek Wołosatek.

Na te coraz chłodniejsze, listopadowe dni, polecam zapoznanie się z ofertą addnature, sklepu outdoorowego proponującego kurtki puchowe oraz syntetyczne.

Po więcej propozycji szlaków, z którymi wędrować możemy już offline, przedzierając się przez bieszczadzką dzikość, odsyłam do aplikacji komoot. Możemy je, względem swoich upodobań, dowolnie modyfikować. We wprawnych rękach czuć dobrze, że jest to platforma stworzona przez pasjonatów górskich wycieczek, dla pasjonatów górskich wycieczek. Do zobaczenia na górskim szlaku!

Foto: M&M Mocek

 

Zróbmy sobie góry

Pochodząc z nizin i mając do gór kawałek, zdarzało mi się już przywoływać górski klimat na różne sposoby. Ot choćby robiąc biwak przez Zamkiem w Poznaniu, jeżdżąc kawałek bliżej – do Wrocławia czy Łodzi na festiwale piosenki turystycznej. Sprawić jednak, by niespokojne, wędrownicze dusze, za swój cel w wakacyjny weekend obrały Radom, to nie lada sztuka. Jak do tego doszło?

Tatromaniacy, Beskidomaniacy… Góromaniacy – na tychże facebookowych grupach, pośród wielu zapytań o warunki pogodowe, idealne szlaki czy miejsca noclegowe, z pewną regularnością, trafiać można na odnośniki do wpisów na blogach. Z początku nie zwraca się uwagi na to, kto tych informacji dostarczył, a jedynie skrzętnie kompletuje się niezbędnik do najbliższego wypadu. Wraz z kolejnymi odwiedzinami i trafieniem w sedno poszukiwań odwiedzającego stronę, rodzi się specyficzna więź. Niejednokrotnie komentarz, jakieś konkretniejsze, bardziej osobiste zapytanie… Z czasem przekonywałem się, że blogujący o górach, to nie tylko mieszkańcy południa naszego kraju (a zatem – jako poznaniak – nie jestem w jakimś odosobnieniu), choć z tekstów, jakie przelewają na klawiaturę, wydaje się, że tak góry do nich, jak i oni do gór należą 🙂

Ostrowska Photo

Fot. Ostrowska Photo

Ruda z wyboruCzar GórGóromaniacyMorgusiowe Wędrówki, My Way To Heaven, Pionowe MyśliSzukając Słońca, Wieczna TułaczkaZieloni w PodróżyŻycie Me, a w końcu Zabieszczaduj – oto skład I spotkania blogerów górskich, które odbyło się 9 lipca w Radomiu. Różnimy się podejściem do wędrówki. Niektórzy stawiają na te bardziej pionowe cele, inni chętnie uciekną kawałek za granicę. Jedno jest pewne: ogrom doświadczeń i wiedzy (co przyznał zresztą nasz gość) jest naprawdę imponujący!

Dzięki Gosi, i w mieście, mogliśmy: znaleźć się na wysokości (zdobywając ściankę), rozdziawić usta nad dokonaniami taternika, czy zwyczajnie lepiej się poznać – prawie jak wieczorem w schronisku, w samym środku sezonu.
Choć te najczęściej przeze mnie eksploatowane, beskidzkie szlaki, mogą się przy Tatrach chować, to znalezienie się w gronie kochających góry, zawsze dostarcza poczucia zrozumienia.

 

Fot. Ostrowska Photo

Było wytrwale. Tak wciągająca, by zapomnieć o niewygodach gleby, mogła być prelekcja tylko gościa pokroju Andrzeja Marcisza.

Było twórczo, tak jak twórcze potrafią być pomysły na wyprawy, które rzeźbimy spędzając nad mapą długie godziny. Wyprawy, które z taką zapalczywością opisujemy na swoich blogach. Dzięki Skills Factory wiemy już co to znaczy dobra marka. Autentyczności w pisaniu o swoich pasjach na pewno sobie nie odmówimy!

 

Fot. Ostrowska Photo

Fot. Ostrowska Photo

Było twórczo. Tkalnia Zagadek - dla mnie idealny substytut szlakowych zagwostek nad mapą i zaginionymi znakami

Było twórczo. Tkalnia Zagadek – dla mnie idealny substytut szlakowych zagwostek nad mapą i zaginionymi znakami

Choć przy schroniskowe ognisko zastąpił grill, a gitarę – za której dźwiękami można zazwyczaj ukryć zmęczenie dniem – zastąpiły rozmowy, pewne jest, że zrobiliśmy sobie góry!
W telegraficznym skrócie, dobę którą ze sobą spędziliśmy, podsumować można poniższym filmikiem:

Dzięki za spotkanie, do poczytania na blogÓrsferze!

 

Sponsorzy

sponsorzy

Wsparcie

wsparcie

Media

media

Czerwone polarki

Pięknie zimowa sobota. Kierunek? Tarnica!

IMG_20160227_102511
Czerwone polarki i do ich posiadania aspirujący;)

Na Tarnicy
Może zdjęcie?
DSC_0316

Schodzenie z Tarnicy dostarczało nieco emocji (po schodkach śladu nie było – podobnie jak miejscami i po taśmie), niektórym jednak było za mało wrażeń. W ten sposób stracił wysokość pewien, hm, niecierpliwiec – choć pewnie każdy może sobie go nazwać inaczej

DSC_0317
DSC_0318
DSC_0326
DSC_0337
DSC_0341
W kierunku Ustrzyk Górnych
Pod Caryńską

Recenzja filmu Na granicy

Czy na granicy rzeczy traktowanych dotąd jako przewidywalne, doświadczając nieznanych wcześniej emocji, jesteśmy w stanie podjąć jeszcze właściwe decyzje?


Górska wędrówka, odosobnienie. To jest to, czego potrzeba, by zadzierzgnąć na nowo więzy w rodzinie, na którą składa się już jedynie męskie grono – ojciec wraz z dwoma synami. Czy istnieje dla silnych, męskich charakterów lepsze miejsce na starcie, niż otoczenie Bieszczadów? Twórca filmu, Wojciech Kasperski, uznał je za idealne, a zdjęcia Łukasza Żala mają tutaj za zadanie dopełnić pełen niepewności nastrój. I tak właśnie jest, nieustępliwie towarzyszy on nam podczas oglądania „Na Granicy”. Filmu, który w gatunku thrillera zdecydowanie ma coś do powiedzenia.

Andrzej Chyra jako Mateusz

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

Idąc śladami bohaterów filmu odkrywamy uroki bieszczadzkiego pogranicza tak bliskiego dla Mateusza (w tej roli Andrzej Chyra), bo związanego z pracą strażnika. Z pracą kojarzoną z czymś niebezpiecznym, gdyż wyraźnie widać granicę, której wychowani w mieście chłopcy dotąd nie przekraczali. Nieumiejętności w kontaktach ze sobą są czymś oczywistym (bohaterowie, których poznajemy, nie spędzali swojego dzieciństwa na wędrówkach z ojcem, wszystko jest dla nich nowe), o emocjonalny rozwój i równowagę dbała do tej pory matka, której nagle zabrakło.

Posiedzicie sobie z chłopakami w lesie, obwąchasz sobie stare kąty. Poobserwujemy siebie nawzajem no i zobaczymy.

Ojciec i dwóch synów na zimowej wędrówce

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

Lechu (Andrzej Grabowski) jest w tej sytuacji kimś, kto stara się rozładować napięcie. Czuć wschodni temperament. Wszystko można jakoś rozwiązać i sobie wytłumaczyć. Często czymś, co najbardziej wiąże, są wspólne tajemnice, a takich nie sposób pomiędzy kolegami z pracy uniknąć. Choć wydawać by się mogło niewiele może się stać, to właśnie wydarzenia z przeszłości klarują nam, widzom, że nie wszystko tutaj jest takie proste i łatwe do rozstrzygnięcia.

Bartosz Bielenia jako Janek

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

Historia, której jesteśmy na ekranach świadkami, z pewnością w sposób niedający się przewidzieć, prowadzi do zadzierzgnięcia się więzów. Na ile dosłownych i czy chodzi jedynie o te rodzinne? Co zmieni nagłe pojawienie się nieznajomego (Marcin Dorociński)? Na te pytania warto sobie odpowiedzieć już podczas seansu, której to przyjemności w tym miejscu nie zabieram.

Tajemniczy przybysz

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

Widać jak dużo klimatu oddało filmowi to, że chatki nie gra wnętrze stylizowane jedynie na odosobnioną miejscówkę. Dawna strażnica, do której Mateusz prowadzi swoich synów, znajduje się rzeczywiście w górach. Wojciech Kasperski, jak sam przyznaje, wraz z aktorami modeluje charaktery swoich postaci. Ma na to więcej czasu, niż w filmach krótkometrażowych, które dotąd reżyserował. Choć minie trochę od sceny, gdy długą podróż w odosobnienie przerywa wypadek, a my ponownie będziemy mogli wstrzymać oddech, to wszystko składa się jednak na konsekwentne budowanie złowrogiego nastroju.

Kuba Henriksen jako Tomek

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

Zdjęcia odbywały się chronologicznie do opowiadanej historii. W scenariuszu finał był skrzętnie skrywany, co sprawiało, że nie wiadomo było, jaki zestaw emocji zostawić sobie na sam koniec. Wierzcie, że młodzi aktorzy (Bartosz Bielenia i Kuba Henriksen), w zderzeniu z doświadczonymi kolegami z planu wypadli naprawdę przekonująco. Przy woli przetrwania potrzebnej – pozostawionym na straży – Jankowi i Tomkowi, pokazali z pewnością swój hart ducha.

Na granicy

Reżyser powiedział na premierze, że film nie opiera się stricte na wydarzeniach, mających kiedyś miejsce. Inspiruje się miejscami w Bieszczadach i opowieściami o przemytnikach, pracy straży granicznej. Mnie ten scenariusz, jak i rozwój postaci (z początku dość niewyrazistych), przekonuje. Zimowe Bieszczady są doskonałym testerem dla charakterów, a bliskość natury odsłania emocje, które wszędzie indziej byłyby prostsze do zakamuflowania.

Polski thriller osadzony w Bieszczadach

Marcin Szpak © Metro Films / materiały prasowe

PS Jeśli komuś za mało na ekranie obecności płci pięknej, może czasem zerknąć, czy na TVP Kultura nie czeka do obejrzenia „Dom na końcu drogi”. Krótkometrażowy film Wojeciecha Kasperskiego powstał w 2013 roku. Maja Ostaszewską w roli głównej, zawiłe rodzinne relacje oraz tajemnice, jakie kryje ostatni dom na wiejskiej drodze. Również i w tym obrazie za tło akcji robią Bieszczady. Polecam!

Sprawdź się z wiedzy o bieszczadzkim pograniczu.

Bieszczady na filmowo

a w tle Beskid Niski

Scena z filmu „Wino truskawkowe”

Pan Wołodyjowski, Ogniomistrz Kaleń czy Wilcze echa – to niektóre – te bardziej znane i głośne filmy, które nagrywano w Bieszczadach. Miejscowe walory krajobrazowe upodobało sobie wielu reżyserów. Okresem, kiedy zaczęły powstawać filmy osadzone w opisywanych górach, był przełom lat 50-tych i 60-tych. Filmy rodziły się falami, a tematami, które podejmowano na ekranie, była rzeczywistość końca wojny oraz specyfika regionu – życie codzienne drwali, węglarzy, wozaków. Czytaj dalej

Bieszczadzka baza na Sylwestra

Poświąteczna przerwa to idealna pora na wyjazd w góry, pod skrzydła bieszczadzkich aniołów. Opuszczamy więc Wielkopolskę i mkniemy na południowy wschód ku nieco bardziej nieskrępowanym przestrzeniom!

Maciej Przybylak - Bieszczady

Fot. Maciej Przybylak

Śnieżne czapy drzew kłaniają się bielutkim połoninom, pokazując drogę do serca Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Wokół wszechogarniająca biel i cisza. I mróz szczypiący policzki. I herbata z termosu smakująca jak nigdzie indziej.

Fot. Maciej Przybylak

Fot. Maciej Przybylak

A wieczorem
Tyle szlak, co za to zrobić wieczorem? Rozgwieżdżone niebo (ciemne jak nigdzie indziej w Polsce), dobre towarzystwo, grzane wino, smaczne jedzenie, ciepła muzyka w wetlińskich barach tylko dopełniają magię Bieszczadów

Fot. Maciej Przybylak

Fot. Maciej Przybylak

Takie zimą bywają góry. Bywają, gdyż od trzech lat skrada się w nie ona dość nieśmiało. Na zimowe szaleństwo nie wystarcza nawet pewny niegdyś sylwestrowy czas.

Trasa wędrówki

Na stronie bazaludzizmgly.pl znajduje się opis miejsc wraz z przyczynkami do tego, by w nich zakotwiczyć. Uściślając: do Balnicy i Smolnika jednak nie dotarliśmy… następnym razem! Po kilku dniach w Wetlinie wędrówka zamierzała konsekwentnie w kierunku zachodnim, do Komańczy.

W całości bielutkie co prawda to te grudniowe połoniny – za opisem – nie były, ale na pogodę – przyznacie, nie mogliśmy narzekać!

Fot. Maciej Przybylak

Fot. Maciej Przybylak

Dalej wszystko się już zgadza, Bieszczady w pełnej krasie, z najlepszym towarzystwem!

ale jak to, nie posypali solą?;)

ale jak to, nie posypali solą?;)

 

sylwestrowa próba generalna na Wetlińskiej, dj Artur i niemieckie szanty

sylwestrowa próba generalna na Wetlińskiej, dj Artur i niemieckie szanty

 

zejście z Małej Rawki do Wetliny - całkiem słonecznie

zejście z Małej Rawki do Wetliny – całkiem słonecznie

 

31 grudnia

Jawornik to chyba optymalny cel sylwestrowego spaceru- tym razem samotnego- pomiędzy wczorajszym gwarem przy ognisku w Cieniu PRL-u i zapewne dzisiejszą nocą w Bazie Ludzi z Mgły 🙂

MaciejPrzybylak-Bieszczady-9838

Grzechowisko jest dumne z widoków spod swojej chaty i wcale się nie dziwię – połoniny jak na dłoni! Mam nadzieję prawidłowość, jaki ostatni dzień roku, taki cały rok się nie sprawdzi i towarzysze wędrówki sie znajdą:)

1 stycznia

1520780_1435720226644801_786663292_n

Transportowanie sie z bagażem do Jaworca – sanki błotne dają radę, ale dziękujemy Magdzie z bacówki za podwózkę!:)

Fot. Maciej Przybylak

Fot. Maciej Przybylak

Czekał nas tu noworoczny wieczór w Jaworzcu, przy gitarze i o świeczkach…

2 stycznia

Cześć z nas sporo wczoraj sie najeździła (kierunek Lesko i o jedne wędrowcze nogi niestety – na jakiś czas – mniej). Dziś juz Cisna, a skoro tak, to Pawłowi spod Hona dzięki za podwózkę kontuzjowanej koleżanki do schroniska- za porcje placków i gorrące mleko także!

Bieszczadzki pies

Nasz towarzysz wędrówki z Jaworzca do Cisnej, Gandalf, to właściwie Ali. Podreptał z nami do bacówki pod Honem i tam czekał na właściciela, który się znalazł.

3 stycznia

Chatka na Końcu Świata

Jesteśmy na Końcu Świata, w Łupkowie Starym – będzie nas dużo, będzie ciepło, a gulasz i żurek poczeka na nas po krótkim spacerze. Postaramy sie nie zabrać już ze soba żadnego psa;)

4 stycznia

1497912_1436195796597244_1488778061_o

Wczoraj, w strefie bez komóry, o świeczkach grało sie w hand-made dixit, agentów, kalambury… karkówke się tylko wąchało, a po zmroku szukało się geo’cachy. Dziś ostatnia noc w Bieszczadach, w Komańczy, w pokoju z pościelą i łazienką;) Wędrującym o tej porze poleca sie jednak po drodze z Łupkowa zajrzeć do sklepu w Smolniku, następne ciepłe jedzonko dopiero ‚U Wandy’ w Komańczy.

Na koniec wspominam rzut oka na połoninę… Do zobaczenia Bieszczady!

Fot. Maciej Przybylak

Fot. Maciej Przybylak

Do Betlejem

Podkarpacie, przysiółek Rudołowic. To właśnie tutaj zdążają kolędnicy, a wśród nich m.in. przewodnicy turystyczni i ratownicy GOPR o różnych specjalnościach i zawodach po to, by tradycyjnie – już po raz piętnasty – oddać pokłon Synowi Bożemu. Betlejem to wieś pośród pól w powiecie jarosławskim. Liczy kilkudziesięciu mieszkańców dumnych z tego, że ich niewielka osada nosi nazwę kojarzoną z Ziemią Świętą.

Jedna, wąska asfaltowa droga rozświetlona mnóstwem lampionów z betlejemskim światłem. Minąwszy znak drogowy z napisem Betlejem napotykamy na betlejemską szopkę. Prawdopodobnie to właśnie tu urodził by się Jezus Chrystus, gdyby cała historia rozgrywała się w Polsce. Mieszkańcy rokrocznie goszczą u siebie Świętą Rodzinę a wraz z nią wszystkich, którzy pielgrzymują, by oddać pokłon Dzieciątku – Królów, pasterzy i chóry anielskie. Tuż przed Bożym Narodzeniem przygotowują dla wszystkich wspaniałą wigilię.

Łukasz Solski, nowiny24.pl

Podkarpacie ma swoje Betlejem, fot. Łukasz Solski, nowiny24.pl

Skąd się wzięło polskie Betlejem? Betlejem podkarpackie zaznaczmy, bo mamy jeszcze w Polsce kilka miejscowości o takiej nazwie. Musimy się w tym momencie cofnąć do roku 1939, kiedy to w szczerym polu osiedlają się pierwsze trzy rodziny. Początkowo stała tu jedynie drewniana szopa. Nie zdziwi chyba nikogo fakt, że pierwsi osadnicy byli biedni. Byli też bardzo religijni, wszystkim kojarzyli się ze Świętą Rodziną. Taki jest początek historii, której pamięcią sięga najstarsza mieszkanka przysiółka:

– To były ciężkie czasy. Wodę trzeba było nosić kilka kilometrów ze wsi. Dziś żyje się nam lepiej. Wszędzie stoją murowane domy, jest gaz, wodociąg, niczego nam nie brakuje

– opowiada z uśmiechem Maria Huk (84 l.)

Gwiazda nad Betlejem

Gwiazda nad Betlejem, fot. PAP/Darek Delmanowicz

Kochani,
można powiedzieć, że świąteczną radość się dzisiaj sprawnie wywołuje. I tak jak marketingowo stwarza się potrzebę otrzymania najwspanialszych uczuć, w które opakowane są dobrze znane produkty, tak tym produktem owe uczucia nigdy się nie staną. Nikt ich nie zapakuje i dostarczy do domów, które spowiła samotność. To jak bardzo uciekamy od bliskich i w jaki sposób budujemy – albo wydaje nam się, że budujemy – szczęście teraz, wpływa na to, jak będziemy je doświadczać – bądź nie – w przyszłości.
Choć to dla niektórych rodzaj sztucznej okazji, nad którą góruje przede wszystkim dzień wolnego, z jakiegoś powodu ten rok jest tak ułożony, by tymi dniami – skrajnie jednym, dwoma – się cieszyć. Jeśli nawet nie potrafić tego samemu, to tą obecnością dać się cieszyć innym, przede wszystkim swojej rodzinie.

Pozostaje mi życzyć gotowości na radość, ubierajcie się w doświadczenia wspólnie spędzanego czasu i budowanie wspomnień, które pozostaną w pamięci. Szczególnie jeśli macie do siebie kawałek, niech to nie będą dla Was żadne góry!

Mateusz

Śladami Kazimierza Sosnowskiego

glownym_beskidzkim
Nazwą Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego operujemy aktualnie powszechnie, jednak pamiętać należy, że cały wyznakowany przebieg szlaku przez Beskidy to zasługa dwóch panów. Ustroń-Krynica to projekt właśnie Kazimierza Sosnowskiego, wschodnią zaś część Beskidów zajął się Mieczysław Orłowicz (imię którego nosi Główny Szlak Sudecki). Przebieg części zachodniej ukończono w 1929r. i o tej właśnie części traktowało pierwsze wydawnictwo w historii literatury przewodnikowej po szlakach dalekobieżnych autorstwa Zbigniewa Kreska. Przewodnik ten również zabieram na wędrówkę. Myślę, że z powodzeniem uzupełni najbardziej dopracowane i najlepiej skondensowane dzisiaj wydawnictwo Compassu.
Być może z samego Ustronia wczytując się w sam tylko opis ciężko byłoby się wydostać na szlak:

Za kościołem krótką aleją lipową szlak doprowadza do ul. 22 lipca (…) W pn.-wsch. narożniku skręca w lewo w ul. Świerczewskiego. Szlaki niebieski i żółty prowadzą dalej wprost ul. 1 Maja.


Przewodnik z 1989r. operuje jeszcze nazwami z czasów słusznie minionych, jednak nieco historii i rzeczywistości tamtych czasów poznać warto. Odliczamy w nim dokładnie 272km – według czasu 80 godz. 30 min.

Compass
w tym roku rozprowadził już III wydanie swojej przewodnickiej propozycji dostarczając w nim informacji, że Główny Szlak Beskidzki ma jednak 500 km. Powszechnie publikowane informacje o GSB mówią, że ma 519 km długości, my w poprzednim wydaniu przewodnika po przeprowadzeniu szczegółowych pomiarów podawaliśmy, że wynosi ona 496 km. Wzbudziło to wielkie rozczarowanie u osób, które pokonały cały szlak- bo to jednak nie 500 km. Jak czytamy

Ostatnio dokonano w terenie kilka korekt w przebiegu szlaku i ponowny, dokładny pomiar wskazuje, że jest jednak 500, a dokładnie – 501,4 km!


Piechurom zamierzającym przemierzyć szlak w całości jako niezbędne kompendium o przebiegu szlaku ten przewodnik wystarczy. Mamy tutaj jednolity atlas map w skali 1:50 000, dokładny opis szlaku, czasy przejść, profil trasy, dziesiątki zdjęć i opisy krajoznawcze. Osobom chcącym rozeznać panoramki wokoło – patrz: ja – przyda się jednak coś więcej, do plecaka pakuję więc jeszcze standardowe mapy 🙂